“Alles delen en helpen; zo zijn wij in Egypte én Rotterdam,” zegt Gihan uit Egypte. Ze kwam hier op 21-jarige leeftijd omdat haar man werd gevraagd om hier te werken in de marketing. Hun eerste huis stond in Lombardijen. De verandering van Egypte naar Rotterdam was wennen. “Ik kwam hier in de winter, dat was koud! Ik miste mijn familie en vrienden. En moest de taal leren, dat was lastig.”
Gelukkig gaf Gihan niet snel op. Ze leerde Nederlands van oudere mensen die gratis Nederlandse les gaven in een buurthuis. Ook zocht ze nieuwe vrienden: toen ze de taal voldoende onder de knie had, deed ze vrijwilligerswerk bij diverse organisaties zoals Careyn en de speelotheek. Toen het werk van haar man stopte, begonnen ze een Nederlandse snackbar. Gihan startte zowel een bloemenwinkel als een reisbureau. Helaas liep dat niet uit tot een succes, maar Gihan had wel ervaring opgedaan.
Rozenburg thuis maken
Het stel woonde inmiddels in de Afrikaanderwijk en hadden kinderen. Ze vonden de tram voor de deur wat te gevaarlijk voor hen en wilden graag een parkeerplek voor de deur. Dus verhuisden ze naar Rozenburg. Ook hier voelde ze zich welkom. “Ik heb hier hele goede buren,” lacht Gihan. In Rozenburg is het wat minder divers dan in de rest van Rotterdam, maar dat maakt Gihan niet uit. “Vroeger, toen wij in Lombardijen woonden, waren er ook niet veel Rotterdammers van andere nationaliteiten hoor. En we leven gewoon met elkaar; ik zie iedereen als mens. En iedereen is lief hier.”
Ze moesten opnieuw iedereen leren kennen in dit deel van Rotterdam en dit hun thuis maken. Maar dit keer was het makkelijker dan eerder in Lombardijen of de Afrikaanderwijk. “Want nu hadden we dochters. Zij gingen vaak naar buiten en zo kwamen we sneller in contact met andere ouders.” En Gihan droeg haar steentje weer bij aan de wijk door vrijwilligerswerk. Ze hielp nieuwkomers bij Vluchtelingenwerk als sociaal werker en tolk. Zo kwam ze uiteindelijk bij stichting DIA terecht in Rozenburg waar ze nog steeds helpt. Dit werk bevalt haar zo, dat ze zelfs weer is begonnen met een opleiding voor maatschappelijk werk. “Ik vind het mooi om iets voor een ander te kunnen betekenen.”
Helpen en delen
Ze helpen iedereen die het nodig heeft. “Zo heeft mijn man laatst een oud Duits stel geholpen op de snelweg. Ze wilden ons vijf euro geven als bedankje, maar dat hoeft niet. Wij deden dat graag.” Deze mentaliteit heeft het stel meegenomen uit Egypte. “Daar deel je alles wat je hebt. Je denkt niet aan wat je er zelf aan overhoudt.” Zo deelt het stel ook elk jaar bij het suikerfeest koekjes uit. Of gewoon pizza die ze hebben gemaakt of tomaten of vijgen die ze hebben geplukt uit hun eigen tuin. Het stel staat er inmiddels om bekend in Rozenburg. “De ramadan komt er weer aan. En nu hebben onze buren al gevraagd of ze weer koekjes krijgen!” lacht Gihan.
Ze merkt ook dat sommige mensen die ze wil helpen, niet eerlijk zijn. “Zo wilde ik iemand helpen om hun gezinsleden ook naar Nederland te halen. Maar ze gaf mij verkeerde informatie. Dan kan ik niet helpen. Je moet wel eerlijk zijn.”
Haar wens voor Rozenburg voor de toekomst is gericht aan de jongeren: “Zij hebben niks te doen. Dus die gaan door de verveling gekke dingen doen. Zij hebben iets nodig om te doen.”