“Je moet gewoon contact zoeken met andere mensen, dat kan heel goed in de bibliotheek,” zegt Trudy. Ze is actieve vrijwilliger bij de bibliotheek in Rozenburg. “Ik doe hier zulke leuke dingen! En dat krijg ik ook terug, hè?” Ze is geboren in Schiebroek, maar woont hier al sinds haar jonge jaren. “Toen ik kind was, kreeg mijn vader een baan in Dordrecht dus daar zijn we toen naartoe gegaan. Maar altijd hielden we connecties met Rotterdam, voor mijn grootouders en om boodschappen te doen. Zo gingen wij altijd al naar de Brielse Maas, die is bekend voor de watersport. Mijn ouders hadden een boot en daarmee voeren we ‘s zomers altijd voor 6 weken naar de Rozenburgse jachthaven.”
In die jachthaven leerde ze haar huidige man kennen. “Hij woonde al sinds zijn 12e in Rozenburg. Ik ging op mijn achttiende studeren aan de zusteropleiding in Rotterdam en toen woonde ik in een kamer in het zusterhuis. Dat is een soort huis waar alle studenten kunnen wonen. Heel handig en veilig; dat hadden ze nooit af moeten schaffen. Maar goed, het was wel een klein kamertje, dus ik wilde daar wel weg.” Dus pakte ze haar spullen en trok ze in ‘77 in bij haar huidige man. En ze is hier nooit weggegaan.
Van apart dorp tot multiculturele wijk
Toch is Rozenburg nu heel anders dan eerst. Het was een apart dorp, los van Rotterdam. “En de helft kleiner dan nu. Sinds het onderdeel is van Rotterdam, komen er steeds meer huizen en mensen. Want mensen kunnen niet meer dichterbij het centrum terecht.” Dat brengt ook meer mensen van verschillende achtergronden met zich mee. Dat ziet Trudy deels als positief. “Wij hebben een Turkse buurman met een groot gezin. Die man is zo lief en vriendelijk! En zijn vrouw ook, hè?”
Maar Trudy ziet ook de slechte dingen die het met zich meebrengt. “Zo worden de huizen die vrijkomen vaak volgepropt met Oost-Europeanen die dan werken in de Botlek, de Europoort en Maasvlakte. Wij hebben er geen last van, maar zo wil je toch niet wonen? Maar ja, ze hebben het ervoor over kennelijk. Ik vind het wel vol genoeg zo. Maar het werk moet gedaan worden want een hoop Nederlandse mensen willen het vuile en vieze werk niet meer doen. En de Oost-Europese mensen moeten ook ergens wonen. Dus ik accepteer het maar. Als je maar rekening houdt met anderen, dat vind ik het allerbelangrijkste.”
Rotterdammer
Al deze veranderingen zijn gekomen vooral doordat Rozenburg onderdeel is geworden van Rotterdam. Dat past Trudy eigenlijk wel, want ze voelt zich een echte Rotterdammer. “Ik ben hier geboren, net als mijn ouders en grootouders. Ik ben ook een harde werker en een doorzetter. En ik sta open voor elkaar. Dat vind ik ook echt Rotterdams.”
Contact zoeken
Toch vindt niet iedereen het zo makkelijk om open te staan voor elkaar en alle nieuwe bevolkingsgroepen in Rozenburg te accepteren. Maar daarvoor heeft Trudy de ultieme tip. “Ja, je moet gewoon contact zoeken met andere mensen. Dat kan heel goed bij de bibliotheek, daar komen we bij elkaar: alle nationaliteiten en leeftijden. Je kunt hier bijvoorbeeld knutselen met kinderen en Nederlands leren.”