“Een multiculturele omgeving voelt voor mij als thuis,” zegt Ramona uit Rozenburg. Ze verhuisde in 2022 van Rotterdam naar Rozenburg, maar ze is geboren in Zoetermeer. Daar zag ze het levenslicht en groeide ze op met haar Nederlandse vader en Irakese moeder.
“Mijn opa vluchtte zo’n 45 jaar geleden met mijn moeder uit de Irak-Iranoorlog.” Hun gezin kwam terecht in de Bijlmer in Amsterdam, waar haar opa werk vond. Ramona’s moeder was toen 21 jaar oud en ging studeren in Delft. Daar huurde ze de kamer van een Nederlandse student, die we inmiddels de vader van Ramona kunnen noemen.
Diverse mensen, een bruisende stad en alles om de hoek
Na haar jeugd sloeg Ramona haar vleugels uit in Rotterdam. “Mijn vriend woonde in die regio en ik zag een leuke stage bij het Erasmus MC, dus huurde ik een appartementje in Rotterdam.” En daar heeft ze geen moment spijt van gehad. “Ik vond het een bruisende stad en daar hou ik van. Ik hou sowieso wel van drukke steden; je hebt er alles om de hoek. Ik vond het ook fijn dat het niet per sé een studentenstad is. Er wonen mensen van allerlei opleidingsniveaus en leeftijden.”
Ook de vele kleuren en culturen van de stad trokken haar aan. “Ik voel me niet helemaal thuis in een volledig Nederlandse omgeving. Ik ben zelf ook niet heel Nederlands opgevoed. Zo ken ik ook bepaalde Nederlandse gezegdes niet; die kwamen niet vaak voor bij mij thuis.”
Irakese muziek, eten en gastvrijheid
Haar moeder heeft haar de christelijke Irakese cultuur meegegeven. “Het christendom is een westerse geloofsovertuiging. Dus deze cultuur kent wel wat vrijere normen en waarden dan de islamitisch Irakese cultuur. Je kunt bijvoorbeeld de kleding dragen die je wilt.” Kenmerkend aan die cultuur is muziek en eten. “Ik vind arabische muziek leuk en het eten is lekker. Irakese maaltijden bestaan vaak uit rijstgerechten met een saus waarin vlees, groenten en Irakese kruiden verwerkt zijn.” Ook gastvrijheid is daarin belangrijk. “Dat zit echt geworteld in mijn opvoeding. De Irakese gastvrijheid kent andere vormen dan de Nederlandse gastvrijheid. Het combineren van die twee is soms wat uitdagend.”
Godsdienst
Alhoewel Ramona’s moeder van oorsprong christelijk was, heeft zij een afkeer tegen geloof ontwikkeld. Deze afkeer deelt Ramona niet met haar moeder. “Dat is echt een trauma die mijn moeder heeft meegekregen vanuit de oorlog, want ze denkt dat oorlog vaak een resultaat is van het botsen van verschillende geloofsovertuigingen.” Zelf denkt Ramona daar anders over. “Religie kan mensen op het goede pad houden en kan mooie dingen brengen, zo lang men het niet aan elkaar opdringt.” Zelf praktiseert ze geen religie, maar is ze wel geïnteresseerd in boeddhisme.
Ze is blij dat ze temidden van twee culturen is opgevoed. “Ik denk dat ik daarom nergens echt van opkijk. Ik ben niet zo snel onder de indruk, omdat ik de dingen bekijk vanuit een breder kader. Aparte mensen en verhalen vind ik eigenlijk alleen maar leuk,” lacht Ramona.
Los van Rotterdam
Toch verliet ze het bruisende centrum van Rotterdam voor het rustige pittoreske Rozenburg. Daar ging ze samenwonen met haar man en kreeg ze een dochter. “Rozenburg voelt voor mij wel echt als een dorp los van Rotterdam. Ik zie er weinig van Rotterdam terug, al is Rozenburg ook wel multicultureel. Er wonen Surinaamse, Irakeze en Turkse mensen. En Oost-Europeanen; al mengen zij zich niet echt met de andere bewoners. Zij spreken hun eigen taal en trekken op met mensen van hun eigen afkomst. En dat mogen ze ook gewoon doen wat mij betreft. Je hoeft je niet per se te mengen met iedereen, ik meng me ook niet echt met mijn buren, gewoon omdat het er niet van is gekomen.”
Wat betreft de culturen zit het dus wel goed in Rozenburg volgens Ramona. Maar meer winkels en barretjes en ruimere openingstijden zouden wel welkom zijn. “Het zou fijn zijn als er een action komt in Rozenburg”.