“Wij leerden hun klaverjassen en zij ons troefcall,” vertelt Anja over haar jeugd met haar Surinaamse buren. Ze groeide op in een Hollands gezin in het cultureel diverse Oude Noorden. “Ons gezin stond altijd open voor diverse culturen. Ze hielden zich nooit aan standaard Nederlandse gewoontes zoals dat we visite voor het eten wegsturen. Dat deden wij niet.”
Anja is vrijwillig beheerder bij het Huis van de Wijk de Mozaïek in het Oude Noorden. “Dat doe ik op vrijdag. De andere dagen kom ik meestal ook maar dan voor een kopje koffie in de ochtend, dat is gewoon gezellig. Soms lunch ik ook mee voor de gezelligheid. Ik ben alleenstaand, dus anders eet ik ook maar alleen.” Ze werkt niet meer vanwege diverse ziektes zoals tia’s en een hernia. Toch kletst ze gezellig met iedereen en lacht ze altijd. “Weet je, je kunt chagrijnig binnenkomen, maar daar wordt het niet beter van. Ik geniet gewoon van wat ik wel kan.” Zo is ze heel enthousiast over alle activiteiten in het Huis van de Wijk. “We hebben spelletjes, we dansen… ik hou van dansen! De Turkse dans Halay of die Marokkaanse stokkendans… geweldig!”
Salaam Aleikum, lebes?
Zo houdt niet alleen van diverse soorten dansen, maar ook van de hele culturele diversiteit van de wijk. “Je ziet hier alles voorbij komen: Hindoestaans, Marokkaans, Turks, Antilliaans…” Ze pikt van alles op uit die culturen, te beginnen met de taal. “Ik kon vroeger Surinaams en Turks praten, gewoon omdat ik altijd tussen die mensen zat en het zo oppakte. Nu ben ik dat nu wel een beetje verleerd, jammer. Maar ik kan van elke taal wel een paar woorden. Als ik een Marokkaanse Nederlander zie, begroet ik diegene altijd met ‘Salaam Aleikum, lebes?’ en zo ook in het Turks, enzovoort.”
Zo geeft ze mensen een gevoel dat ze welkom zijn. “Zo kunnen we altijd met iedereen communiceren. Als ze nog niet zo goed Nederlands kunnen, is dat heel handig. Maar ook als ze wel goed Nederlands kunnen, vinden mensen het leuk om te zien dat ik de moeite doen om woordjes uit ‘hun’ taal te leren.” Al heeft haar talenkennis een klein nadeel. “Omdat ik met mensen sprak die nog niet zo goed Nederlands kunnen, paste ik mijn Nederlands ook aan. En nu kan ik geen Nederlands meer joh!” lacht ze. “Ik moest laatst een examen doen voor een certificaat… Toen kwam ik daarachter. Ik heb het gelukkig met de hakken over de sloot gered.”
Verder heeft ze nooit ervaren dat de diversiteit aan talen en culturen ook voor uitdagingen zorgt. “Nee, wij denken in oplossingen, niet in problemen,” zegt ze stellig. Elk cultuur heeft iets moois en dat is een toevoeging volgens Anja, ook de Nederlandse. “Ja, ik houd wel van op tijd komen. Dat doen wij Nederlanders goed. Ik doe niet aan wachten,” lacht ze.
Leukste Huis van de Wijk
Haar talenkennis en open houding richting andere culturen en talen heeft vooral een groot voordeel: iedereen die het Mozaïek binnenloopt, voelt zich welkom. “Dat is ook waarom dit ook het leukste Huis van de Wijk is van de omgeving,” zegt Anja lachend. En ze kan het weten, want ze doet ook nog bingo bij twee andere locaties in Rotterdam. “Dat zijn ook leuke locaties, zoals De Banier en de Vrijenban. Die laatste is echt prachtig, daar komt veel licht binnen, maar dit Huis van de Wijk is het leukst,” zegt ze trots.
Veiligheid
Naast de diversiteit, waardeert ze ook andere dingen in ‘haar’ Oude Noorden. “Ik voel me hier altijd veilig, ik hoef nergens bang voor te zijn. Al ligt dat ook wel aan mijn mentaliteit hoor, ik ben open. Als je naar buiten gaat en je voelt je al onveilig, dan ben je dat ook eerder denk ik.” Ze is zo verknocht aan haar wijk dat ze nooit ergens anders heeft gewoond. “Ik ben wel een paar keer van straat verhuisd, ook naar een ander deel van de wijk, maar ik had meteen heimwee naar mijn oude huis. Ik ben gewend aan deze wijk omdat ik hier opgegroeid ben, vandaar. Ik houd niet zo van verandering. Dat komt ook omdat ik autistisch ben,” lacht ze.