“Ik ben voor de liefde naar Rotterdam gekomen, en nu ben ik trouwambtenaar,” lacht de Nederlandse Floor uit Nesselande. Als lid van een boekenclub in Nesselande en Ommoord én trouwambtenaar.komt ze in contact met veel mensen van verschillende nationaliteiten en culturen. “Soms zie ik de mensen die ik heb getrouwd terug in de supermarkt of de drogisterij. Dan begroeten ze me. Vaak weet ik wie het zijn, maar niet altijd, ik zie zoveel mensen!” lacht ze. Ook heeft ze vrijwilligerswerk gedaan in de wijk.
Zo kent Floor heel veel mensen. “Ik zit ook nooit om een praatje verlegen. Vooral met mensen met honden heb ik zo een gesprek, want ik vind honden heel leuk.” Ze woont al achttien jaar in Nesselande. Floor is geboren in Haarlem en verhuisde voor de liefde naar Nesselande. De wijk is nogal veranderd in achttien jaar. “Je ziet steeds meer nationaliteiten in de wijk komen, vooral rondom de metro en deze bibliotheek. Er waren wel wat Europeanen, maar de laatste tijd is er vooral veel kleur bijgekomen. Degenen die naar Oost kunnen verhuizen doen dat, omdat hier (nog) meer ruimte is. Velen willen dat voor hun kinderen. Daardoor zie je dat Nesselande verandert; die grote huizen die vroeger gebouwd werden, worden nu niet meer gebouwd. Maar grote gezinnen zijn er ook nog nauwelijks. Dus die verandering is prima.”
Floor benadrukt graag dat diversiteit niet alleen gaat om kleur, maar ook om verschillende soorten mensen. “Je ziet duidelijk twee groepen hier: mensen met en zonder kinderen. En ze trekken beide naar dezelfde groep toe; dat is logisch.”
Aanpassen aan culturen en generaties
“Meer diversiteit qua culturen kan echt een pluspunt zijn als je je aan elkaar aanpast, maar als dat niet gebeurt, dan is dat een minpunt. Kijk maar naar de problemen naar het strand hier.” Nesselande staat bekend om de overlast van veel jongeren in de avond. “Dat gaat vaak om jonge jongens van andere nationaliteiten of met ouders van andere nationaliteiten. Van iedereen in de buurt heb ik begrepen dat hun normen en waarden gewoon botsen met die van ons. Meisjes zorgen vaak niet voor problemen; die passen zich ook sneller aan. Het heeft gewoon met de opvoeding te maken.”
Als Floor over aanpassen praat, zegt ze niet dat Rotterdammers met een migratieachtergrond hun cultuur moeten verloochenen. “Tuurlijk houden zij hun eigen cultuur, dat moet ook. Dat doen wij autochtone Nederlanders ook; als Nederlanders in Amerika wonen, hangen ze ook Nederlandse vlaggetjes op tijdens het WK. Als je iets wilt doen wat wij hier niet doen, hoor je mij er niet over, dat is prima. Maar anderen moeten er geen last van hebben. Verplaats je in waar je naartoe gaat, je komt hier niet voor niets. Als je naar Frankrijk gaat, moet je je ook aanpassen aan de Franse mentaliteit. Behalve een uitdaging in verschillende culturen, is het volgens Floor vooral een uitdaging om verschillende leeftijden te verbinden.
Trouwen in kleding uit alle culturen
Als trouwambtenaar komt ze veel mensen van verschillende culturen tegen. Gelukkig kende ze tot nu toe alle landen die ze tegenkwam. Toch leert ze genoeg over verschillende trouwgebruiken. “Zo trouwde ik laatst en paar waarvan één uit Zuid-Korea komt. Dan is het gebruikelijk dat de moeder van de bruidegom een grote kaars met vier pitten aansteekt. Dat vond ik heel apart en leuk. Ook zag ze een stel dat graag Keltische rituelen in de ceremonie wilde verwerken; daarbij heet het trouwen ‘Tie the knot’. Dat stamt af van de gewoonte om de handen van de bruid en bruidegom aan elkaar te knopen tijdens de ceremonie. Daar kunnen verschillende kleuren touw gebruikt worden, die elk een eigen betekenis hebben. “Zo heb je allemaal verschillende tradities; de ene wisselt ringen uit, de andere tattoos en de andere niks. Dat is helemaal goed!”
“Trouwparen komen soms in de kleding van hun land. Dat is echt schitterend. Bijvoorbeeld de paren uit Indonesië en de Cariben; dat is echt een genot om naar te kijken. De gasten zijn dan ook in gala gekleed.” Maar ook autochtone Nederlanders verrassen Floor. “Laatst kwam een paar in Cosplay-kleding, dat is kleding waarin mensen anderen na willen doen. Dan hebben ze bijvoorbeeld iets aan uit de Riddertijd.” Floor leert veel van al die culturen die langskomen. “Zo vind ik het heel mooi dat mensen uit vele culturen echt respect hebben voor hun (voor)ouders. Dat mogen wij ook wel meer doen.”
Een boek vanuit een andere bril
Ook in haar boekenclub komt ze verschillende nationaliteiten tegen. “Ieder houdt van andere boeken; van de filosofische boeken tot de Chinese cultuur – en nee, degene die daarvan houdt is geen Aziatisch persoon!” lacht ze. “Ieder leest een boek ook anders en haalt hele andere stukken uit een boek dan een ander. Dat is ontzettend leuk aan zo’n boekenclub, waarbij je bespreekt wat je aanspreekt en waarom. Zo leer je van elkaar.”
Nederlands leren
Floor staat ervoor open om te leren uit nieuwe culturen. Ze past zich dan ook graag aan door soms Engels of Duits te praten als mensen dat vragen of als het echt nodig is. “Dat vind ik niet erg, maar ik vind het ook belangrijk dat mensen zichzelf in het Nederlands kunnen redden. Ik werkte jaren bij een Japans bedrijf waar de Japanse dames soms de secretaresses de boodschappen lieten doen omdat ze het Nederlands niet machtig waren.” Dat is wat Floor betreft niet de bedoeling. “Zelfredzaamheid is ook een teken van eigenwaarde.”
Dat nieuwkomers Nederlands moeten leren, vindt Floor een verantwoordelijkheid van beide kanten. “Als een ober van Nederlands naar Engels schakelt omdat hij een Engels accent hoort bij zijn gast, vind ik dat niet kunnen. Wij moeten dan ook in het Nederlands doorgaan. Want zij doen moeite om het te willen leren.”