“Praat met anderen; ook met die jongeren op de fatbike. Dan bloeit iedereen op,” zegt de Surinaams Chinese Monique uit Prins Alexander. Ze werkt al 11 jaar incidenteel in de bibliotheken Ommoord, Nesselande en Zevenkamp en kent deze wijken in Prins Alexander dan ook goed.
Het stadsdeel is behoorlijk gemengd. “Zevenkamp kent een grote Surinaams-Antiliaanse gemeenschap, maar tegenwoordig ook wat mensen uit landen zoals Ethiopië. Deze wijk kent veel jonge mensen, maar heeft daardoor soms last van vervelende jongeren gehad. Daardoor gingen winkels soms zelfs dicht. Nu is het gelukkig iets minder, want het plein is bijvoorbeeld opgeknapt. Ommoord is wat grijzer en in Nesselande hebben de meeste mensen een hoger inkomen. In het Lage land woonden eerst ook veel oude mensen maar deze wijk kent nu ook veel jonge gezinnen. En in de buurt zitten ook wat Arabische scholen en een wijkgebouw gericht op mensen met Arabische wortels.”
En al deze mensen leven volgens Monique goed samen. “Er zijn niet veel spanningen hoor. Je moet toch met elkaar samenleven hè. Dat is een van de moeilijkste dingen, want mensen hebben andere ideeën, maar het is niet anders. Dingen veranderen gewoon. Zo zien ik ook dat de wijk waarin ik woon, wat viezer wordt. Je moet vooral je eigen stoepje schoonvegen,” lacht ze. “En met elkaar in gesprek. Velen vinden jongeren op fatbikes agressief maar ik groet ze gewoon en dan bloeien ze helemaal op. Je hoeft niet beste vrienden met iedereen te zijn, maar je kunt best met iedereen babbelen.”
De bibliotheek als laagdrempelige plek voor contact en taal
En daar is Monique goed in: met iedereen babbelen. En dat is ook precies waarom ze haar werk in de bibliotheek zo leuk vindt. Het was dan ook voorbestemd dat ze elf jaar geleden weer bij de bibliotheek aanklopte. Na een opleiding aan de bibliotheekacademie was het namelijk ook de bibliotheek in Rotterdam waar ze als eerste aan de slag mocht – toen als uitzendkracht, nu in dienst. “Ik vind het leuk dat ik op verschillende locaties werk, dat maakt het afwisselend. En ik hou ervan om met verschillende mensen om te gaan. De bibliotheek is laagdrempelig; daar kan iedereen binnen lopen en zo krijg je te maken met verschillende mensen. Natuurlijk krijg je dan ook te maken met minder fijne mensen, soms boos, maar dat hoort er ook bij. Je kunt zo iets voor mensen betekenen. Zo komen er hier mensen binnen die hun hele hebben en houwen in een grote tas meedragen of zich komen opfrissen bij ons. Dat maakt de bibliotheek heel bijzonder.”
Ook het doel van de bibliotheek vindt Monique belangrijk. “Nu lezen steeds minder mensen goed. Dat kan echt niet. Lezen en praten is echt belangrijk; zo leer je hoe je jezelf uitdrukt. En dat kun je leren op jonge leeftijd, door kinderen te laten lezen, maar ook op latere leeftijd, met onze taallessen,” legt ze gepassioneerd uit. Ze vindt haar werk zo leuk en belangrijk dat ze vroeg of ze langer kon doorwerken toen ze eigenlijk met pensioen moest. “Dat mocht en dat was echt heel fijn!”
Gastvrijheid en warmte uit Suriname
Monique voelt zich geliefd in het stadsdeel en op haar werk. Bij haar afscheidsfeestje voor haar pensioen kwamen veel collega’s en vrijwilligers uit het stadsdeel opdagen. “Ik hou er normaal niet van om in de belangstelling te staan maar dit was echt heel leuk.”
Dat komt grotendeels door de warmte die ze uitstraalt. Vanuit huis heeft ze meegekregen om alles te delen en gastvrij te zijn. “Mijn vader is Chinees en mijn moeder is een echte mengelmoes. De ouders van mijn vader kwamen uit China naar Suriname, waar ze in het oosten een kruidenierszaak begonnen.” Uiteindelijk werd haar vader een goud- en zilversmid. Rijk waren ze niet, maar er was genoeg. “Elk jaar gingen we naar Albina op vakantie, de plaats waar mijn grootouders woonden. Wij deden nooit aan vakanties in het buitenland. Verder deelden we alles: er was altijd genoeg voor de mensen die ons bezochten.” En ondanks dat ze na haar middelbare school naar Nederland vertrok met een studiebeurs voor de bibliotheekacademie, werkt die opvoeding door tot nu. “Ik deel graag en ik kan bijna met iedereen omweg. Ik vind het fijn als andere mensen zich prettig voelen bij mij. Die gastvrijheid komt uit de Surinaamse en Chinese cultuur en geef ik ook weer door aan mijn dochter.’
Mensen ontvangen de gastvrijheid en warmte van Monique graag en geven dat ook terug. “Zo werd ik laatst uitgenodigd om te komen eten bij een familielid. Toen ik binnenkwam, zag ik dat hij een pensioenballon en veel eten had voorbereid en uitgesteld omdat hij niet op mijn afscheidsfeestje kon komen. Superlief!”
Iedereen gelijk
Dat is waarschijnlijk ook waarom Monique zich nooit gediscrimineerd heeft gevoeld. “Kleine kinderen riepen me ooit wel eens na met: ‘Hey! Een Chinese mevrouw!’ maar dat kan mij echt niet schelen. Ik sta boven die dingen. Dat geef ik ook door aan mijn dochter. Zij heeft altijd gedanst. Vaak was ze een van de weinige gekleurde dansers, maar ze heeft daar nooit een probleem mee gehad en altijd genoten. Al was ze wel eens onzeker over of ze wel in de danswereld zou passen omdat ze rondingen had Maar toch kwam ze steeds door audities heen!” En ook de dansgezelschappen werden gemixter naar gelang de tijd. “Dat is wel altijd prettiger ja, als je je herkent in andere mensen om je heen en je meer verschillende mensen om je heen hebt. Maar in de bibliotheek ben ik ook een van de weinige halve Chinezen en daar voel ik me prima bij.”
Als het aan Monique ligt, moeten we niet te veel bij de nationaliteiten stilstaan. “Het gaat erom wie je daarachter bent. Ik kan me goed in anderen verplaatsen en dat helpt. Dan is het niet eens nodig om de nationaliteit te weten. Het belangrijkste is dat je gezond bent en je je prettig voelt. En welke nationaliteit of werk je dan hebt is niet belangrijk; we zijn allemaal gelijk.”