“Ik heb mijn losse heupen geërfd uit Madagaskar!” zegt Eveline. Haar vader is Nederlands, maar niemand raadt dat ze via haar moeder ook bloed heeft uit Madagaskar. “Dertig jaar geleden bezocht mijn vader een vriend in Madagaskar en kwam via via in contact met mijn moeder, die Engels wilde leren. Zo sloeg de vonk over. Hij kwam daarna nog vaak terug naar Madagaskar en schreef veel liefdesbrieven; heel ouderwets,” lacht ze.
Zo kwam haar moeder naar Nederland, naar Nijmegen om precies te zijn. “Dat was niet zo’n diverse omgeving. Ik voelde me altijd gewoon Nederlands, maar er was niet echt ruimte voor de kant van Madagaskar. Als mensen mij vroegen waar ik vandaan kwam en ik zei Nederlands, vroegen ze me daarna wel ‘waar ik écht vandaan kwam’. Maar er was geen ruimte om andere culturen te ontdekken ofzo. Dat vind ik wel jammer. Want er waren ook anderen met andere culturen op mijn school. Maar daar was ook geen ruimte voor. We hadden daar meer voor open konden staan en deze culturen meer kunnen omarmen.”
Dubbel bloed
Naarmate ze ouder werd, trok ze toch meer naar haar wortels in Madagaskar. “Ik ging studeren in Tilburg en daar merkte ik dat ik meer toenadering zocht met mensen van kleur. Ook trokken grote steden als Rotterdam en Amsterdam mij altijd meer. In Rotterdam kwamen mijn roots gewoon meer tot uiting.”
Haar uitwisseling naar Maleisië en daarna reis naar Aziatische landen, lieten haar besef over haar identiteit nog meer groeien. “Daar dachten ze dat ik daar vandaan kwam. Zo kwam de realisatie dat ik er niet Nederlands uit zie. Dat deed het balletje wel rollen over de vragen over mijn identiteit. Zo erkende ik meer mijn dubbele bloed.”
Rotterdamse straatbeeld
Na een half jaar kwam ze terug in Tilburg. Ze zocht direct een woonruimte in Rotterdam, ook al studeerde ze inmiddels in Utrecht. “Ik had geen reden om hier te wonen maar het is een gevoel: ik had dat eigenlijk al heel lang. Ik voelde me hier gewoon meer op mijn plek.” De grootste reden is toch het straatbeeld. “Ik vind het leuk om de diversiteit op straat te zien in plaats van het stereotype Nederlandse straatbeeld. Dat doet me beseffen dat ik niet de enige ben die niet helemaal Nederlands is.” Daarnaast is er ook voor iedereen wat te doen. “De agenda met activiteiten hier is zo breed… zo leer je ook jezelf en andere mensen ontdekken.”
Voor haar ouders kwam de verhuizing naar Rotterdam onverwachts. “Ze vonden het eerst gevaarlijk. Maar ik dacht: ik ben nu een half jaar weggeweest naar het buitenland; ik kan alles aan.” Nu woont ze hier sinds een paar maanden. “Ik was heel blij toen ik hier kwam. En toen dacht ik: wat nu? Ik had wel wat moeite met het vinden van mijn plekje. Ik had gelukkig een vriendin die hier al woonde. Zij is Filipijns en heeft veel internationale vrienden en neemt me wel eens mee. Ik wil nog meer mensen leren kennen. Daarvoor zoek ik ook nog een bijbaantje.”
Meer halen uit Madagaskar
Ondanks haar besef dat ze uit Madagaskar komt en dubbele roots heeft, komen die wortels nog niet veel terug in het dagelijkse leven. “Er zit meer in,” erkent Eveline. Ze heeft wel een paar keer Madagaskar bezocht. “Dat is een heel groot verschil met Nederland. Ik denk het eerst aan de warmte. Daar zijn mensen heel uitnodigend, ze nodigen je gelijk uit voor koffie. Hier zijn mensen meer op zichzelf. Hier bereiden ze niet zomaar een diner voor voor onbekenden. Daar zijn mensen ook altijd positief; ze zeggen altijd dat het goed komt.”
Behalve die warmte en positieve vibes, heeft ze ook haar losse heupen geërfd van haar moeder. “Ik dans elke dag! En ik luister af en toe de muziek van daar; de tropische klanken en de taal. Ook probeer ik soms met mijn moeder woordjes uit de Malagasische taal te gebruiken om het levend te houden.”
Toch wil ze niet naar Madagaskar verhuizen. “Wel om familie te bezoeken. Maar daarvoor moet ik ook de taal beter leren.” Maar dat doet ze allemaal in Rotterdam. “Ik hoop dat ik hier een goede baan kan vinden als ik afgestudeerd ben.”