Sara had nooit gedacht dat ze in Rotterdam zou belanden. Oorspronkelijk komt ze van de Malediven, maar ze ontmoette haar Nederlandse partner tijdens haar tijd in Sri Lanka. Ze werden verliefd en woonden en reisden eerst een paar jaar samen in het buitenland voordat ze zich ergens vestigden. “Toen we elkaar ontmoetten, wilden we samen de wereld zien in plaats van meteen één plek te kiezen om te wonen,” vertelt ze.
In 2018 verhuisde Sara naar Rotterdam nadat ze haar verblijfsvergunning ontving. Omdat er geen Nederlandse ambassade op de Malediven is, was het visumproces voor Sara lastiger dan verwacht. “Ik moest op en neer vliegen naar Sri Lanka voor de examens en het visumproces. Het was ontzettend moeilijk om alle documenten te regelen en te laten legaliseren. Ik moest naar vier verschillende instanties om de legalisatiestempel op mijn geboorteakte en verklaring van ongehuwd zijn te krijgen.”
Haar partner werkt in de civiele techniek en ontwerpt vliegvelden over de hele wereld. Daardoor konden ze veel reizen en op plekken zoals Taiwan en Australië wonen. Toen de coronapandemie het reizen tot stilstand bracht, besloten ze dat het het juiste moment was om van Rotterdam hun thuis te maken. Sara vond werk in de stad, en die keuze pakte voor beiden goed uit. “Ik kwam aan in de zomer, dus het weer was gelukkig geen grote shock,” lacht ze. “Het voelde alsof ik op vakantie was.” Inmiddels delen ze samen een appartement en zoeken ze zelfs naar een eengezinswoning met een tuin. “Soms voelt het gesettlede leven een beetje saai omdat we elkaar ontmoet hebben tijdens het reizen, maar het is ook heel fijn om een plek te hebben die echt als thuis voelt,” zegt ze met een glimlach.
Thuiskeren in een diverse stad
Een van de grootste verrassingen aan Rotterdam was de diversiteit. “Ik verwachtte Nederlandse mensen te zien, maar in plaats daarvan ontmoette ik mensen met zoveel verschillende achtergronden. Dat maakt Rotterdam zo speciaal. Mensen zeggen altijd dat Amsterdam internationaal is, maar ik vind dat Rotterdam dat juist is.” Hoewel ze zich welkom voelde door de multiculturele sfeer in de stad, kostte het tijd om te wennen aan het dagelijks leven.“Ineens had ik geen oceaan meer, geen strand, en moest ik de hele tijd schoenen dragen,” grapt ze.
Opgroeien op de Malediven betekende omringd zijn door kristalhelder water, al was dat niet in de luxe eilandomgeving die veel mensen voor zich zien.“Ik ben opgegroeid in Malé, de hoofdstad. Het is er druk, er is heel weinig ruimte en het is het hele jaar door warm. Rotterdam is eigenlijk een prachtige stad. In de zomer ga ik zelfs zwemmen in de Rotte.”
Te maken krijgen met discriminatie
Werk vinden bleek lastiger dan Sara had verwacht. “Mijn naam is Sara Mohamed. Ik bleef maar afwijzing na afwijzing ontvangen vanwege mijn achternaam en mijn huidskleur.” De oom van haar partner merkte op dat het misschien door haar achternaam kwam. Nadat ze haar achternaam veranderde in die van haar partner, werd ze ineens wel uitgenodigd voor sollicitatiegesprekken. Iets vergelijkbaars maakte ze mee bij de huisarts.“Wanneer ik zelf belde, kon ik geen afspraak krijgen vanwege mijn achternaam. Ze vroegen als eerste om je geboortedatum en achternaam. Als mijn partner belde, kreeg hij meteen een afspraak. Dit gebeurde herhaaldelijk bij deze huisartsenpraktijk, waardoor ik uiteindelijk naar een andere praktijk ben overgestapt. Het was ontzettend frustrerend.”
Uiteindelijk paste ze ook haar naam en foto aan op haar cv en nam ze de achternaam van haar partner over in haar Nederlandse paspoort. Hoewel dat hielp in Nederland, zorgde het voor nieuwe complicaties tijdens het reizen, omdat haar Nederlandse en Maledivische paspoort nu verschillende achternamen bevatten.
Leren erbij te horen
Vrienden maken was nog een uitdaging. “Bij mijn eerste baan in het Hilton Hotel nodigden mijn collega’s me uit om samen te lunchen, maar iedereen bleef maar Nederlands spreken. Ik zat er maar een beetje bij, zonder het gesprek te kunnen volgen. ”Ook moest ze wennen aan de Nederlandse directheid. “In het begin dacht ik dat mensen gewoon onbeschoft waren. Nu kan ik het juist waarderen, en ik ben zelf ook wat directer geworden.”In de loop der tijd is Rotterdam echt haar thuis geworden. Hun appartement hangt vol met foto’s van de vele reizen die ze samen hebben gemaakt, inclusief de Malediven — haar thuis ver van huis. “Die foto’s herinneren me eraan waar ik vandaan kom. Ze zorgen ervoor dat ik me thuis voel.”
Het missen van de smaak van thuis
Één ding dat Sara nog steeds mist, is het delen van het eten waarmee ze is opgegroeid. “Op de Malediven eten we vis als ontbijt, lunch en diner,” vertelt ze. “Maar mijn partner houdt lang niet zoveel van vis als ik.”Ze kookt nog wel eens vis, maar mist het sociale aspect van samen eten.“Toen mijn partner weg was voor werk, nodigde ik mijn buurman uit voor het eten. Ik was helemaal vergeten te vragen of hij wel vis at. Het moment dat hij mijn appartement binnenstapte, zei hij: ‘Ik ruik vis, en ik eet geen vis.’ Dus eindigden we maar in een restaurant,” lacht ze.
“Voor mij is eten bedoeld om te delen. Als je bij mij thuis op de Malediven op bezoek zou komen, is het eerste wat mijn moeder in het Dhivehi zou vragen: ‘Koba kaifintha?’ — ‘Heb je al gegeten?’ Dat is hoe wij mensen verwelkomen. Een maaltijd delen is onze manier om zorg en gastvrijheid te tonen. Ik mis het om dat deel van mijn cultuur te kunnen delen.”
Na acht jaar in Rotterdam heeft Sara eindelijk een vaste plek gevonden als Office & Community Specialist bij Swisscom. “Ik ben zo blij dat ik nu de smaken van thuis kan delen met mijn collega’s en dat ik ook hun favoriete gerechten mag proberen. Het is een prachtige manier om via eten met elkaar in verbinding te komen.”