“We hebben niet allemaal het goede meegenomen uit Marokko,” zegt Mustafa. Hij kwam op 19-jarige leeftijd uit Marokko en is nu een waar sleutelfiguur in de wijk Hillesluis.
Hij begon zelf als vrijwilliger in diverse stichtingen zoals stichting Atlas. “Maar toen dacht ik: dat kan ik ook. Ik ken genoeg mensen die achter mij staan.” Dus zette hij Buurtouders 010 op. Daarmee zorgt hij dat mannen uit de wijk samen kunnen komen en sporten en dat de wijk veilig blijft. “Ik begon met zes mannen, maar nu zijn er veel meer. Nu organiseren we een feest rondom het Suikerfeest – er komen zo’n 100 mensen.” Zijn stichting heeft een eigen huiskamer, inclusief grote Marokkaanse bank, in de Hillevliet, waar hij en ‘zijn’ mannen zo’n vier keer per week samenkomen. “Wij helpen ook andere organisaties in het pand. Er zitten hier zo’n 30 organisaties en zij helpen ons ook.” En Mustafa is inmiddels groter geworden dan zijn stichting. “Ik help met alles: papieren, de dokter bellen… iedereen die hulp nodig heeft komt naar mij. Daar ben ik trots op. Soms zeg ik ook: kom maar naar mijn huis.”
De wil om anderen te helpen, zit al vanaf kinds af aan in hem. “Toen ik in Marokko woonde, was ik ook actief. Ik sportte veel en hielp iedereen.” Hij groeide op in Nador, een stad waar veel Nederlandse Marokkanen vandaan komen of familie hebben. Zijn vader vertrok eerst naar Rotterdam om daar te werken in de dierenvoeding op Zuid. Zijn eerste woning was een pension in Rotterdam-West, maar toen zijn vrouw, dochter en twee zoons overkwamen, verhuisde het gezin naar Bloemhof.
Naar de beste wijk van Rotterdam
In de tijd dat de rest van het gezin naar Bloemhof verhuisde, zat Mustafa nog op school dus bleef in Marokko. Hij woonde bij zijn zus die getrouwd was en ook nog in Marokko woonde. “Maar op mijn negentiende bezocht ik mijn ouders en broer in Rotterdam. En ik vond het heel leuk daar. Toen vroeg mijn vader nog: ga je nog terug? Ik zei nee.” Dus bleef hij in Bloemhof. “Het is nu een slechte buurt, maar het was toen echt de beste wijk van Rotterdam,” vertelt Mustafa. “Iedereen wilde daar toen wonen. Er woonden toen alleen maar Nederlanders. Het waren hele leuke mensen; daarom was de wijk denk ik zo goed. Ik heb een goede band met hen opgebouwd. Ik hielp altijd iedereen als dat nodig was.” Hij sprak nog geen Nederlands dus begon zijn gesprekjes met een beetje Frans. Nederlands leerde hij op de avondschool terwijl hij overdag schoonmaakwerk deed. “Het was een mooie tijd.”
Geen slechte opvoeding maar iets te doen voor jongeren
Hij werd vrijwilliger bij het buurthuis Ravennest. Toen dat buurthuis weg moest, vond hij in 2019 een nieuwe plek in de Hillevliet. “Dat was dus officieel Hillesluis. Zo werd ik ook actief hier in de wijk.”
Helaas is hij niet meer zo te spreken over de wijk. “Er wonen hier vooral Turkse en Marokkaanse mensen. En zij hebben niet allemaal het goede uit Marokko meegenomen. Zo hebben we daar respect voor ouderen. En dat hebben veel jongeren hier niet. Dan gaat het niet goed in de opvoeding en niet goed met de jongeren.” Hij gunt alle jongeren in de wijk een betere opvoeding en leven. “Ze moeten meer dingen te doen krijgen hier in de wijk. Er is wel wat, maar er moeten meer evenementen en dingen te doen zijn voor hen buiten. Dan gaan ze niet op straat hangen en geven ze minder problemen. Maar dan moeten mensen hen wel begeleiden. Dat heb ik ook tegen de burgemeester, Ahmed Aboutaleb, gezegd. Hij komt ook uit Nador.”
Met zijn kinderen gaat het volgens hem wel goed. “Zij geven geen problemen. Ik sla ze ook niet. Als ze iets fout doen, mogen ze niet doen wat ze leuk vinden, zoals muziek maken of voetballen. Zo zijn mijn kinderen allemaal goed opgegroeid.” Naast de normen en waarden die hij mee heeft genomen uit zijn thuisland, eet hij ook nog elke dag Marokkaans. “Couscous enzo,” zegt Mustafa. “Eigenlijk ben ik gewoon nog dezelfde persoon als toen ik in Marokko leefde,” lacht hij.
Feyenoord
Toch is het verschil tussen zijn geboortestad en Rotterdam levensgroot. “Ze hebben wel beide een haven, maar dat is alles. Hier heb je goed openbaar vervoer en groen. Mensen hebben hier werk en als je geen werk hebt, krijg je een uitkering. En die bruggen hier… heel mooi! En al die culturen… Echt alles is leuk aan Rotterdam.” Wat hem dan een echte Rotterdammer maakt, weet hij meteen. “Ik ben een echte Feyenoorder,” zegt Mustafa trots. “Ik kijk ook alle wedstrijden: voetbal, maar ook bokswedstrijden als Badr Hari of Rico Verhoeven vechten. Dan komen we hier samen met iedereen in onze huiskamer in de Hillevliet. We kunnen wel naar wedstrijden, maar ik vind het leuker om de wedstrijd op het scherm te zien. Dan kunnen we soms nog terugspoelen.”
foto is gemaakt door Lyn van der Wel, een jonge talentvolle fotograaf verbonden aan De Hillevliet.