“Myanmar verlaten was een van de moeilijkste beslissingen van mijn leven”, zegt Thidar. “Want het is een land vol warmte, diepgewortelde tradities en sterke gemeenschapsbanden. Mensen staan heel dicht bij hun familie, vrienden, buren en collega’s. Ze hebben een sterk gevoel van verbondenheid, een gedeelde cultuur en veerkracht. Het dagelijks leven verliep rustiger en relaties waren belangrijker dan schema’s.”
Toch verliet Thidar het land waar ze het grootste deel van haar leven had doorgebracht. “Het ging niet alleen om kansen – het ging om veiligheid, stabiliteit en de hoop op een toekomst die zeker aanvoelde. De huidige politieke en economische situatie maakte het dagelijks leven onzeker voor iedereen in Myanmar. Ik besefte dat als ik veilig en zeker wilde zijn, en wilde groeien en iets stabiels wilde opbouwen, ik uit mijn comfortzone moest stappen en de onzekere situatie achter me moest laten.”
Ze vond haar weg naar Nederland en uiteindelijk naar Rotterdam. “Toen ik voor het eerst aankwam, voelde ik een diepe opwinding en nieuwsgierigheid. De stad voelde rustig aan in vergelijking met Myanmar. Alles was georganiseerd, gestructureerd en kalm. En de stad is heel anders dan veel traditionele Europese steden; ze is gedurfd, divers en praktisch. Ik was onder de indruk van hoe efficiënt het openbaar bestuur en het openbaar vervoer zijn en hoe mensen regels en persoonlijke ruimte respecteren.” In Myanmar maakte ze kennis met een andere levensstijl, mentaliteit en emotionele sfeer. “Daar voelt het leven langzaam, gesloten en verbonden. Hier hechten mensen veel waarde aan onafhankelijkheid, directe communicatie en een goede balans tussen werk en privé. Ze respecteren elkaars privéleven, persoonlijke ruimte en onafhankelijkheid, wat ik bewonder, maar soms voelt het ook wat afstandelijk. En verrassend genoeg is er geen klantenservice.”
Het begin van groei
Soms voelde dat onzeker, onbekend en overweldigend. “Maar in plaats van dat als eenzaamheid te zien, koos ik ervoor om het te zien als het begin van groei, een nieuw hoofdstuk waarin ik kon leren, me aanpassen en langzaam mijn eigen plek in deze stad kon opbouwen.”
En dat deed ze. Ze ontwikkelde een diepe waardering voor de stad. “Ik waardeer de veiligheid, vrijheid en gelijkheid hier. Zo kan ik hier ’s nachts zonder angst alleen over straat lopen. Bovendien kan ik mijn toekomst plannen zonder voortdurende onzekerheid. Dat is iets wat ik niet als vanzelfsprekend beschouw. De stad is erg multicultureel, wat het makkelijker maakt om je als buitenlander aan te passen. Maar ik heb moeite met het weer, vooral de lange, grijze winters. En soms kan de cultuur emotioneel afstandelijk aanvoelen in vergelijking met de warmte en nabijheid van Myanmar.”
Myanmarese gerechten en tradities
Gelukkig kan Thidar Myanmar dichtbij houden met eten en tradities. “Ze houden me verbonden met wie ik ben. Zelfs duizenden kilometers verderop leeft Myanmar in mij. Ik kook bijvoorbeeld mijn traditionele gerechten omdat die me doen denken aan familiebijeenkomsten. Ook houd ik de gewoonte in ere om goed voor ouderen en de gemeenschap te zorgen.” Dit is belangrijk, want Myanmar zal altijd de plek van haar jeugd, familie en wortels blijven.
Tussen twee culturen
Tegelijkertijd is Rotterdam in de loop van de tijd vertrouwd geworden. “Het voelt nu gastvrij en op zijn eigen manier vertrouwd. En het is de plek waar ik aan mijn toekomst bouw en nieuwe herinneringen creëer.” Zo leeft ze tussen twee culturen in. “Het is een voorrecht om twee thuislanden in me te dragen. Het heeft me geleerd hoe ik me op een nieuwe plek thuis kan voelen en tegelijkertijd mijn afkomst kan eren. En dat heeft me veerkracht, aanpassingsvermogen en empathie gegeven.”
Stabiliteit, vrijheid en kansen
Thidar ziet zichzelf op de lange termijn in Rotterdam blijven. “Omdat het stabiliteit, vrijheid en kansen biedt. Het stelt me in staat om te groeien, volwassen te worden en veerkracht te ontwikkelen. Ik geloof dat Rotterdam een sterkere stad is dankzij de diversiteit en ik ben dankbaar dat ik daar deel van uitmaak. Tegelijkertijd hoop ik dat Myanmar op een dag weer vredig zal zijn, zodat terugkeren of een bijdrage leveren een reële optie wordt.”