“Door deze stad heb ik meer geleerd over mijn eigen identiteit,” zegt Saaiqa. Ze kwam in 2017 naar Rotterdam voor haar bachelor aan de Erasmus Universiteit. “Ik werd eerst verliefd op de opleiding media en communicatie en de universiteit, maar later ook op de geschiedenis van de stad. Toen ik ging googelen, zag ik dat Rotterdam zichzelf heeft herbouwd, drie dagen nadat het gebombardeerd was. De slogan ‘Make it happen’ sprak me daarom ook heel erg aan. De kers op de taart was Feyenoord. Ik ontdekte dat hun clublied ‘You never walk alone’ was, net als van mijn lievelingsvoetbalteam Liverpool. Dus ik dacht: dat is een teken!”
Het eerste was haar opviel toen ze in Rotterdam aankwam, waren de fietsen. “Ik vind het cool dat een stad zo toegankelijk kan zijn voor verschillende soorten mensen.” Ook was ze verrast door alle culturen en nationaliteiten. “Dat was speciaal voor me. Maar mijn leven is echt beter geworden omdat ik omgeven ben door allerlei soorten mensen. Ik heb zo ook meer geleerd over mezelf en mijn identiteit. Zo zag ik andere mensen die op mij leken, maar niet uit Tanzania schenen te komen. Op die manier leerde ik dat mensen uit India in Suriname zijn beland en dat een Nederlandse kolonie was. Ik schrok dat ik daar eerst niets over wist.”
Ze voelde zich snel thuis in de stad. “Als ik andere steden bezoek, val ik meer op, dan zie ik eruit als een buitenlander of toerist. In Rotterdam voel ik me echt een Rotterdammer. Daar ben ik trots op. Dat heeft toch te maken met die inclusiviteit, de open mindset en de easy going-vibe. Dat past veel meer bij de cultuur van mijn thuisstad. Ik kan hier gewoon een fotograaf ontmoeten en meedoen aan jullie project. Die energie is volgens mij echt Rotterdams.”
Vrouw-zijn en gemeenschappen
Saaiqa beleeft Rotterdam anders ten opzichte van haar thuisstad als het gaat om haar vrouw-zijn. Toch heeft ze op dat gebied ook haar plek gevonden. “Als vrouw voel ik me veilig. Ik voel me ook wel veilig in Tanzania maar daar zijn verschillende verwachtingen over een vrouw zijn; over wat je draagt en hoe je je presenteert. Hier is het niet eens een kwestie of je een man of vrouw bent. Dat vind ik fijn.”
Ook gaan Rotterdammers anders met elkaar om dan mensen in Tanzania. “Mijn cultuur is gebaseerd op gemeenschappen. Rotterdam is individualistischer. Dus het kostte meer tijd om hier relaties op te bouwen en een gemeenschap te vinden, maar het is wel gelukt.” Zo werd ze deel van een vereniging op haar universiteit voor Afrikaanse studenten. Zelfs nu heeft Saaiqa daar nog vrienden van overgehouden. “Het is logisch dat ik meer connectie kon vinden met internationale mensen; zij kwamen hier ook alleen vanuit een ander land, dus we hebben dezelfde ervaringen. En we realiseren dat een gemeenschap belangrijk is. Dus wij besteden meer tijd aan elkaar. En deze gemeenschappen zorgen ervoor dat ik me onderdeel voel van de stad, me thuis voel en hier wil blijven.”
Perzisch en Chinees nieuwjaar
De laatste jaren trekt ze ook weer meer naar tradities toe die ze had met haar familie in Tanzania. “Mijn familie is onderdeel van een religieuze groep die Newruz viert; het Perzische nieuwjaar. Sinds drie jaar vier ik dat hier ook op 21 maart. Dan roep ik mijn vrienden bij elkaar en schilderen we magneten in de vorm van eieren, dat is heel grappig. Nu heb ik al die magneten op mijn koelkast hangen. Dat herinnert me aan mijn leven in Tanzania.”
Maar dat is niet het enige culturele feest dat ze viert. “Twee weken geleden vierde ik Chinees nieuwjaar omdat Rotterdam een grote Chinese gemeenschap heeft. Hier is altijd wat gaande voor andere groepen waar je onderdeel van kunt zijn. Dat is toch juist Rotterdams?”