“In Rotterdam voel ik me thuis, wat ik in Tunesië niet heb gehad,” zegt Beshir. “Dat heeft eigenlijk nooit als mijn land gevoeld. Maar mijn professor zei ‘ik zie jou in Nederland: je werkt in de architectuur en je levensstijl is al Nederlands; zo doe je alles met je fiets.’ Ik was verbaasd, ik had nooit aan het land gedacht. Nederland is niet zo bekend in Tunesië, behalve Amsterdam natuurlijk. We hebben niet eens een directe vlucht tussen Nederland en Tunesië. Terwijl wij toch met zo’n 24.000 Tunesiërs zijn in Nederland.”
Terwijl hij nadacht over de plek waar hij wilde eindigen, solliciteerde hij bij architectenbureaus in verschillende landen, van China tot Australië. “Maar het bureau in Rotterdam nam mij aan,” zegt Beshir blij. In 2023 kwam hij aan in Den Haag. “Die eerste dag dat ik met de bus binnenreed, was echt een mooie dag. Ik dacht: wow!”
Hij werkte weliswaar in Nederland, maar leerde het land niet goed kennen. “Want ik werkte bij een internationaal bedrijf.” Tot hij zijn vrouw ontmoette: zij was een basisschoolleraar en woonde in Rotterdam. Zo kwam Beshir ook in deze stad wonen. “En daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik vind het mooi om te zien dat deze stad na de Tweede Wereldoorlog uit de as herrezen is. Dat beeld gaf mij veel kracht en hoop. Dat gaf me motivatie om door te gaan om mezelf op te bouwen.” En dat deed hij.
Hemel voor architecten
Hij leerde de stad goed kennen, wijk per wijk. “Ik pakte dan de fiets en ging met mijn hoofdtelefoon op de stad ontdekken. Rotterdam is groot. Ik vind de stad leuk: de afwisseling tussen oude en nieuwe architectuur en groen. De architectuur is hier echt een hemel voor architecten: verschillende soorten architectuur, hoe mensen samenkomen in de publieke ruimte. Het is belangrijk om dat in het kader van de ontwikkeling van de stad te zien. Omdat deze stad ooit is gebombardeerd, is hier veel experimentele architectuur; hier zijn de hoogste gebouwen van Nederland, en de Markthal. Dit vind ik leuk.”
Diversiteit
Naast de architectuur, vindt hij ook de diversiteit van de stad heel leuk. “Als je naar buiten gaat, zie je verschillende nationaliteiten en culturen en voel je dat je samen Rotterdam bent. Iedereen levert vanuit zijn of haar cultuur of nationaliteit een bijdrage aan de cultuur van Rotterdam. Zo krijgt de cultuur hier verschillende kanten. Dat vind ik leuk.” Hij ziet de vele migranten in de stad als een kracht. “De stad Rotterdam is na het bombardement opnieuw opgebouwd door migranten. Dat maakt de diversiteit een sterk punt van Rotterdam. Ik denk dat Rotterdammers hier ook beter over na moeten denken.”
Integreren met taal
Naast de geschiedenis van de stad, wilde hij ook graag de taal leren. “Als je wil integreren, moet dat. En daarvoor moet je het praten. Maar in Rotterdam praat iedereen Engels. Dat is handig voor expats die hier even willen blijven, maar als je hier langer wilt blijven, moet je het leren spreken. Dus ik ben het aan het leren. Ik hoop dat ik het volgende interview in het Nederlands kan doen,” lacht Beshir.
Vrienden
Daarnaast helpt het ook om vrienden te hebben. En het is niet altijd even makkelijk om nieuwe mensen te leren kennen als je hier als werkende binnenkomt. “Als je wat ouder bent, creëer je vaak meer oppervlakkige vriendschappen dan als je als student in een stad komt. Je gaat vaak naar je eigen gemeenschap, dat is makkelijk, maar het is beter om ook Nederlandse vrienden te hebben. Ik heb Tunesische vrienden maar ik wil ook deel zijn van de Nederlandse samenleving.” Gelukkig ziet Beshir genoeg mogelijkheden in de stad om nieuwe mensen te leren kennen. “Zo zijn er veel evenementen in de stad waar je mensen kunt ontmoeten zoals het filmfestival, zomercarnaval of kleine concerten of feestjes. Maar je moet niet verlegen zijn!”
Hij volgde zijn eigen advies op en zo ontdekte hij een leuke Nederlandse traditie: verjaardagen. “Die vind ik heel leuk. Hoe mensen voor elkaar zingen… en dat mensen hier ook familieleden of vrienden feliciteren van de mensen die jarig zijn!”
Eigen identiteit behouden
In de cultuur duiken, wil volgens Beshir niet zeggen dat je je eigen identiteit geheel opzij moet schuiven. “Als je in het buitenland woont, hoor je nergens bij. Je hoort niet bij het land waar je bent geboren, maar hier zul je ook nooit 100% Nederlands zijn, zelfs niet als je een paspoort hebt en Nederlands praat. Dus het is beter om je eigen identiteit te behouden. Daarom zei Maxima ook dat ze niet geloofde in een Nederlandse identiteit; zij voelde dat ook.”
Ups en downs
Nu voelt hij zich thuis in Rotterdam. En ondanks dat zijn eerste ervaring in Rotterdam goed was, is dat toch niet vanzelfsprekend. “Want je thuis voelen, is net als liefde: dat moet je opbouwen. De eerste keer dat ik hier kwam was ik positief verbaasd, maar ik heb me ook wel eens droevig gevoeld. Dus dat zijn ups en downs; maar die wil ik ook voelen. Als je maar investeert. En dat doe ik hier, omdat ik er wat voor terugkrijg. Rotterdam geeft je echt de kans om aan je dromen te werken en deze waar te maken. Dat geldt voor iedereen: mensen die hier voor een paar jaar komen of langer.” Beshir kon zomaar tot de groep behoren die kort bleef. Hij kreeg namelijk een aanbod om te werken in China. “Maar ik koos ervoor om hier te blijven. Want ik voel dat ik hier thuis hoor. Ik had gewild dat Tunesië me dat gevoel had gegeven.”